Foto galerija

It was 7am, Saturday, March 8^th as we set out to our excursion to Vojvodina. There were five classes of students organized in two buses. The whole trip was organized by a tourist agency Litas. Our first destination was supposed to be monastery Hopovo, but we had postponed it for later because the bridge we were supposed to cross was being repaired and closed at that moment. We proceeded through an alternative road and made our way towards Sremski Karlovci. We decided to take a break at the town square. The interesting thing about it is that it has a drinking fountain famous for an old legend. It is four-sided and one can drink from whatever side he chooses. As the local guide explained, the legend says that if you drink water from it, you are bound to return to Karlovci sometime in your life, and the love of your life will come from the side of town you drank the water from. After that short break, we visited the oldest Serbian High school of Karlovci, founded in 1971 year. Unfortunately, we couldn’t visit the interior because there was an important meeting going on at the time, so we were told about the school’s interesting history in the courtyard by one of the school students herself. We also visited the church of St. Nikola. That was the end of our short stay in Sremski Karlovci, so we proceeded to Novi Sad. As we arrived there, first we visited the Petrovaradin fortress. Funny fact about it is that it was very rarely used in battles, and most of the conflicts were solved in diplomatic ways. It is now used as a stage for the Exit festival. After that we went to the city square and took a break there. Finally we left Novi Sad and set out to Subotica where we stayed in a hotel Patria. There we had dinner and a discotheque.

Tomorrow, as we finished our breakfast, we had a local guide waiting for us in the Subotica’s City Hall. We were told about that building’s history and then we had a two-hour break before we continued our trip. The next destination was Palić lake. We had some free time to visit the Zoo, and then had lunch at one of the restaurants there. After that we visited Zobnatica-the stud, but it was a dissapointment because we didn't have time to ride the horses. We then proceeded to our final destination, the monastery Hopovo, which was postponed for this time, but then another problem occured. We figured that we would be too late to return to Požarevac if we visited the monastery, so we decided to proceed straight to Požarevac. We had finally arrived in Požarevac at 9pm. I think the excursion went pretty well, and all of us were happy to have undertaken it.

Došao je i taj 21. septembar 2009. god. Autobusi su krenuli ka jednom od mnogobrojnih mesta koje je trebalo posetiti - spomen parku „Kragujevački oktobar“. Saznali smo o tragičnoj smrti profesora i đaka Kragujevačke gimnazije. Obilaskom Šumarica videli smo nekoliko spomenika od kojih je na nas najveći utisak ostavio spomenik „V₃“ koji je podignut u znak sećanja na streljane đake i njihove nastavnike. Posetili smo i spomen-muzej „21. oktobar“ koji je karakterističan po tome što nema prozore. Nakon posete Šumaricama obišli smo manastir Žiču u blizini Kraljeva, zadužbinu Stefana Prvovenčanog, prvog srpskog kralja. Posle kraće pauze uputili smo se ka Kopaoniku.

Nakon nekoliko sati sna krenuli smo u posetu manastiru Studenica, čiji je ktitor veliki župan Stefan Nemanja. Manastir je poznat po mnogobrojnim freskama iz XIII i XIV veka. Posle obilaska jednog od naših najlepših manastira vratili smo se na Kopaonik gde smo slobodno vreme iskoristili za osvajanje najvišeg vrha Srbije, Pančićevog vrha, koji je dobio ime po najpoznatijem srpskom botaničaru, Josifu Pančiću. Na veliku žalost svih nas žičara nije radila. Kada smo se uspeli do vrha, pred nama se ukazao ogroman pejzaž čijem vidokrugu nije bilo kraja.

Poslednje odredište ekskurzije bila je crkva Lazarica, zadužbina kneza Lazara. Potišteni ušli smo u autobus i krenuli ka Požarevcu. Poslednji sati ekskurzije provedeni su u veseloj atmosferi.

Ekskurzija je doprinela međusobnom upoznavanju i zbližavanju. Ova ekskurzija će nam još dugo ostati u sećanju.

oktobru 2009. godine krenusmo u nova osvajanja nezaboravnih uspomena, na matursku ekskurziju. Put je bio dug, naporan, pauza nikad dosta, ali uz pesmu i osmeh koji je krasio umorna lica, stigosmo u grad na obali Egejskog mora, u Paraliju.

Drugog dana, rano ujutru, uputili smo se ka kompleksu manastira Meteori. Odande se pruža divan pogled pa imate osećaj da ste na vrhu sveta, poželite da ste ptica i slobodno se vinete u beskraj. Enterijer manastira je fascinantan. Posetili smo i muzej koji je u sklopu manastira gde su izloženi svi predmeti koje su koristili monasi vekovima. U povratku smo posetili galeriju i radionicu ikona, kao i Afroditin izvor. Po starom običaju, ovom vodom treba poprskati osobu koja vam se dopada, a devojke koje su poželele Afroditinu lepotu, umile su se tom vodom. Sa još zanimljivih infirmacija vratili smo se u Paraliju gde nas je čekala uzbudljiva večera uz tradicionalnu Grčku muziku, Buzuki veče. Grci su nam pokazali sirtaki, a mi njima naše srpsko kolo. Tako smo svi zajedno igrali, pevali i obećavali da nam ovi trenuci neće izbledeti.

Sutadan smo se uputili u drugi po veličini grad u Grčkoj, Solun. Tamo smo posetili crkvu Svetog Dimitrija, gde se nalaze i njegove mošti. Posetili smo i Solunsko groblje gde nam je deda Đorđe ispričao zanimljivu priču o herojstvu naših predaka. Ujutru smo krenuli do planine Olimp gde nas je oduševio pogled koji oduzima dah. Tamo je kao na sedmom nebu, imate osećaj da su vam oblaci na dohvat ruke. To je pogled koji se ne zaboravlja...

Srca punih uspomena krenuli smo ka Požarevcu. Opet pesma, opet suze, ali smo naučili nešto novo - ako sećanja postoje, onda se ljudi nikad ne rastaju.

ednodnevna ekskurzija učenika verske nastave izvedena je
8. juna 2009. godine. Kao braća u Hristu sabrali smo se na liturgiji u manastiru Vavedenje Presvete Bogorodice u Beogradu. Svi smo se pričestili, primili telo i krv Hristovu, za šta smo se sa verom u Boga pripremali. Nakon liturgije i pričesti posedeli smo u manastirskoj porti tražeći duševni mir.

Najveći pravoslavni Hram, Hram Svetog Save, privlačio nas je svojom zaslepljujuće belom bojom i oduzimao dah svojom monumentalnošću. U neposrednoj blizini Hrama nalazi se crkva posvećena Svetom Savi u kojoj smo se pomolili ikoni Bogorodice Trojeručice. U povratku se osećao duševni mir ove male Hristove zajednice.
Sada već tradicionalna jednodnevna ekskurzija održana je i ove 2010. godine. Ovogodišnje odredište bio je manastir Kovilj u Bačkoj, pored sela Kovilj u blizini Novog Sada. Prema predanju, osnovao ga je Sveti Save u 13. veku. Bratstvo manastira Kovilj godinama je odredište mladih koji traže pomoć u nastojanju da se izvuku iz pakla narkomanije. Sami se bave raznim poslovima koji su u sklopu njihovih dnevnih obaveza: pravljenje sveća, ikona, pčelarstvo, ribolov, poljoprivreda i dr.

Iz Kovilja odlazimo u Novi Sad gde obilazimo Sabornu crkvu. Slobodno vreme smo iskoristili na Petrovaradinu.

Zahvaljujemo Gospodu što nas je udostojio da posetimo ove svetninje i na tom putu približimo se sebi samima. Nadamo se da će uz Božju pomoć biti još ovakvih putovanja .

Kažu da uopšte nije važno koliko smo puta udahnuli u životu već koliko smo puta ostali bez daha. Naše impresije mogu biti tako snažne, tako nestvarno jake, kao da se ne nalaze na javi već u nekom fantastičnom snu.

Sećam se momenta kada sam doživela osećaj o kome mnogi sanjaju. Veličanstveni vatromet različitih osećaja oživeo je u tom trenu u mom srcu. Ugledala sam velelepni Kip slobode i kao da su se nebo i zemlja pomerali, a ja utonula u neku drugu dimenziju. „Sloboda osvetljava svet“ i zaista je tako. Čitav svet je ispod, a Kip kao da je iznad svih i svega. Visok je 46,5 metara, čemu treba dodati i 46,9 metara visoko postolje. Nalazi se na Ostrvu Slobode i predstavlja poklon Francuske Sjedinjenim Američkim Državama kao čin prijateljstva. Skulptor spomenika je Federik Bartoldi, a unutrašnju konstrukciju je izradio čuveni inženjer Gistav Ajfel.

Težak 205 tona, Kip ostavlja impresiju na svakoga, a ni ja nisam ostala imuna. Na vrhu, kruna sa sedam zrakova je simbol slobode koji treba da žari kroz sedam mora i sedam kontinenata. Kip slobode treba da opominje na prijateljstvo i pomoć koju je Francuska dala američkim naseljenicima u njihovoj borbi za nezavisnost. Kip stoji na ostrvcetu ispred Njujorka od 1886. godine. Danas postoji i njegova umanjena verzija u Parizu kao napomena njegovog francuskog porekla. Vremenom je Kip postao simbol Amerike. On je najveći u svetu izrađen od metala te je najprepoznatljiviji znak Njujorka.

Kip simbolizuje slobodu u celom svetu. Simbolično je prikazana žena koja izlazi iz okova tiranije koji se nalazi oko njenih nogu. Na njenoj levoj ruci se nalazi tabla na kojoj piše „4. jul 1776. god.“ što je datum objavljivanja američke nezavisnosti.

Na stogodišnjicu njegovog postojanja 1986. godine Kip je renoviran i dobar deo je pozlaćen. Otvoren je za posetioce, a poseti ga više od 10 miliona ljudi godišnje. Unutar njega se nalazi mali muzej posvćen istorijatu ovog spomenika. Posetioci se mogu popeti na krunu spomenika putem koji ima više od 350 stepenika, što je ekvivalentno zgradi sa 22 sprata. Odatle se može videti gotovo cela panorama Njujorka.

Kip slobode u Njujorku je nešto najdivnije i najmoćnje što sam ugledala u svom životu. Osećanje koje me je tako snažno obuzelo kada sam ga prvi put ugledala, ostalo je po svojoj snazi jedinstveno. Osećaj je neponovljiv. Sama pomisao da stojim kraj nečega veličanstvenog, ogromnog i dominantnog, učinila je da osećam kao da mogu da dohvatim Mesec, Sunce, zvezde.

Čudno je koliko je čovek mali u odnosu na svoja dela, ali nije čudno to da čovek umire i nestaje sa lica zemlje, a njegova dela ostaju da svedoče o snazi ljudskog uma jer, naposletku, um caruje!